دیشب با زهرا نشستیم پای دیدن فیلم سیندرلا. البته که از نوع امروزی و اینترنتی!! قرار نیست اینجا از فیلم و بازیگراش بگم فقط باید اذعان کنم که فکرمو بدجور به خودش مشغول کرد. نه اینکه خودش خیلی فیلم معناگرا و خاصی باشه نه، ولی یکی از مشغولیات ذهنی این روزهای من بود.

همینقدر بگم که تو این فیلم شاهزاده ی قصه و سیندرلا تو دنیای چت با هم آشنا میشن. شاهزاده ی مورد نظر تو چت با سیندرلا اعتراف میکنه که توی دنیای مجازی فقط تونسته که خودش باشه خود خودش. چیزی که همیشه آرزوشو داشته.

این موضوع برای من هم همچین حالتی داشت البته به شکل نسبی. یکی از مهمترین دلایل برای داشتن وبلاگ برای من که هیچوقت اهل نوشتن نبوده همین قضیه بوده مطمئنا. دنیای وبلاگ رو برخلاف چت همیشه یه دنیای حقیقی میدونستم. دنیایی که آدما اومدن همونجوری که دوست دارن زندگی کنن یا فکر کنن توش. دنیایی بدون نقاب و بدون دروغ و بدون تزویر. اصلا تو این دنیا چقدر اهمیت داره که بیشتر آدما از تو خوششون نیاد یا بهت توهین کنن. مهم اینه که خودتی و راحت میتونی توش تنفس کنی همونجوری که دوست داری. میتونی با صدای بلند شخصیتت رو، افکارت رو، عقایدت رو فریاد بکشی و از هیچ چیز نترسی.

اصلا اگر غیر از این باشه فلسفه ی وجودی وبلاگ دچار مشکل میشه. اصلا اگه بنا بر فیلم بازی کردن و دروغ گفتن باشه دیگه چرا وبلاگ. ما که همه ی عمر داریم فیلم بازی میکنیم حالا چه اختیاری چه از روی اجبار!! از نظر من همچین آدمی مطمئنا یه شکست خورده ی واقعیه. ما همیشه از اجتماع ، از شرع، از عرف، از قوانین مینالیم تو اجتماع ،و اونا رو علت همه ی رفتارهامون میدونیم، حالا چطور باید وجدان خودمونو راضی کنیم که تو دنیای ساخته ی خودمون هم اینهمه به خودمون و افکارمون پشت میکنیم.

نکته ی دیگه ای که این فیلم داشت این بود که روابط مجازی و اینترنتی خیلی راحت تو زندگیشون جا افتاده بود. و بهش به عنوان یکی از راههای ارتباطی نگاه میکردن. چیزی که لااقل من یکی تو فیلمهای داخلی باهاش مواجه نشدم. ما هنوز تو سریالهامون کسانی رو که اهل این دنیای مجازی هستن یه مشت مفسد و جانی و متهم و اخ و پیف میدونیم. هنوز نمیخواییم بپذیریم که توی عصر جدید این هم یه نوع ایجاد رابطه میتونه باشه اگه درست ازش استفاده بشه. افراط و تفریط همیشه توی زندگی ما بوده و این موضوع هم ازش حسابی ضربه دیده. واقعا چقدر اطمینان هست به رابطه ای که مثلا یه نفر اون یکی رو تو مترو میبینه، یا تو محل کار باهاش برخورد میکنه یا .... که تو آشنایی از طریق نت نیست؟ ولی سیاستمداران ما هنوزم دارن بزرگترا رو میلرزونن از این نوع ارتباط.

راستی تا حالا براتون پیش اومده تو دنیای مجازی با کسی آشنا بشید که نه تنها تا الان تو دنیای واقعی باهاش برخورد نکردید بلکه مطمئن باشید تا سالها هم برخورد نخواهید کرد اونقدر که به آرزوهاتون نزدیکه؟؟